10 พ.ย. 2552

ลืมไดอารี่ไปพักใหญ่ๆเลยล่ะ..
ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงนึกถึงได้

ตั้งแต่เรียนจบ และเปิดร้านอาหาร
ก็ยุ่งๆมาโดยตลอด วันๆก็ทำแต่งานแล้วก็ท่องหนังสือสอบ
ศุกร์นี้ก็จะสอบ GRE อีกตัวแล้ว

เป็นเวลาไม่กี่เดือนที่เคร่งเครียดและเหนื่อยกาย
งานเสิร์ฟเป็นงานที่เราไม่ชอบเลยแม้แต่น้อย
แต่การช่วยเหลือครอบครัวเป็นเรื่องที่พึงกระทำ
..ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม

สำหรับเรา ครอบครัวมาก่อนเสมอ มาก่อนตัวเอง
แม้บางครั้งจะรำคาญบ้าง เบื่อบ้าง
แต่อารมณ์เหล่านั้น ประเดี๋ยวมันก็ผ่านไป
คงเหลือแต่ความอิ่มใจที่ได้ช่วยเหลือทางบ้านไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม

กลับบ้านดึก กินข้าวดึก นอนดึก
ทำให้พักผ่อนไม่เพียงพอ
ตอนนี้กลายเป็นแพนด้าจริงไปแล้ว
อ้วนก็อ้วน ตาก็คล้ำ หมดสภาพไปเลย
บางวันกลับบ้านก็อยากคลายเครียดด้วยการดูอะไรบันเทิงๆ
กลับกลายเป็นว่านอนดึกขึ้นไปอีก
เลยลดละเรื่องพวกนี้ไปพอสมควรเลย

อาทิตย์หลังมานี่ เครียดมากกับการสอบที่กำลังใกล้เข้ามา และเรื่องสมัครเรียนป.โท
ใจจริงก็ยังอยากเรียนหมออยู่ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเกรดมันไม่ได้เรื่องเสียขนาดนั้น
ก่อนนอน นั่งมองหนังสือเตรียมสอบ MCAT เกือบทุกวัน แล้วก็สลด
ขนาดลงเรียนเตรียมสอบ ก็ยังทำออกมาได้ไม่ดี
..จริงๆก็ไม่น่าแปลกใจหรอก

แต่ทุกอย่างรวมกัน มันทำให้ท้อ ถึงไม่อยากล้มเลิก ก็ต้องถอยมาตั้งหลักใหม่
นั่นเป็นสาเหตุที่เบนเข็มจะเรียนโท แต่ก็ยังงงๆ ไม่รู้จะเรียนอะไร
อะไรๆมันก็น่าสนใจ แต่มันก็ยังติดเรื่องเกรดอยู่ดี

คุยกับอา อาแนะนำให้เรียน nutrition
ก็โอเคนะ น่าสนใจ แต่ต้องลงเรียนเพิ่มก่อนที่จะสมัคร
ต้องลงทะเบียนวันพฤนี้ แต่คลาสมันเต็มไปแล้ว จะเรียนยังไง..
เขียนอีเมลล์ไปหาอาจารย์ก็แค่นั้น เค้าตอบกลับมาว่าเค้าช่วยไม่ได้
เพราะปัญหาเรื่องงบของทางมหาวิทยาลัย
ไม่งั้นก็ลงเรียนได้สบายไปแล้ว

แต่อย่างไรวันแรกก็คงไปนั่งเรียนก่อน เผื่อว่าจะมีโชคล่ะเนอะ

ช่วงนี้อะไรๆก็ไม่ลงตัว ทั้งเรื่องของตัวเองและเรื่องของที่บ้าน
หกล้มคลุกคลานกันไป เมื่อไหร่จะเบื่อกับการกลิ้งหลุนๆแล้วลุกขึ้นมายืนหยัดได้สักทีหนอ

เมื่อวานเพิ่งไขก็อกไปเซ็ตใหญ่ เนื่องการความเครียด ความกดดัน
เราคาดหวังอะไรสูงไปกับตัวเองหรือเปล่า..

พอได้ร้องแล้วมันก็เลยร้องหมดจริงๆ
ไม่ใช่แค่เครียดเรื่องเรียน เรื่องสอบ
แต่เรื่องอื่นๆที่เก็บซ่อนอยู่ในใจก็โผล่ขึ้นมาแจมกับเค้าด้วย

ร้องจบแล้วก็จบ รู้สึกดีขึ้นแล้วก็เอาใหม่
แต่พอมีคนมาปลอบแล้วก็กลับไปร้องใหม่อีกรอบ
..ไม่ไหวเลยเน้อ

เชื่อไหมว่าขนาดจบป.ตรีมาได้ ยังไม่ภูมิใจอะไรสักอย่าง
เพราะรู้สึกว่าเราทำไม่ได้
คนอื่นอาจจะมองว่า โอ้โห ตั้ง UCLA แล้วยังเรียนคณะชีวเคมีอีก
แล้วไหนจะยังกิจกรรม ไม่น่าภูมิใจตรงไหน

เพราะว่าพอจบตรีแล้วอยากจะไปต่อ แต่ไปไม่ได้
ติดขัดเพราะเราทำได้ไม่ดี
ได้เรียนรู้อะไรจากสถาบันเยอะก็จริง
และภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
แต่จบมาด้วยความรู้สึกที่ว่า
..เราไม่ประสบความสำเร็จ

และก้าวต่อไปก็ไม่รู้จะประสบความสำเร็จหรือเปล่า
แต่ก็พยายามกันต่อไป
ยังไม่คิดที่จะท้อจะถอย
กลัวเหมือนกันว่าจะหมดไฟไปเสียเฉยๆ
ทั้งๆที่ยังไม่เข้าใกล้ถึงจุดหมายที่วาดฝันไว้

รู้ว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็มีอ้อมกอดของแม่รอคอยเสมอ
แต่ถ้ายืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้ก็จะดีกว่า
และจะดีที่สุดหากสำเร็จแล้วยังสามารถดูแลแม่ได้อย่างที่อยากจะทำ
เมื่อไหร่หนอ...